ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಅಧ್ಯಾಯ 4 – ಜ್ಞಾನಕರ್ಮಸಂನ್ಯಾಸಯೋಗ (Summary)
ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ: ಕರ್ಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದಲ್ಲ, ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದೇ ಸಂನ್ಯಾಸ. ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಶುದ್ಧಗೊಂಡ ಕರ್ಮವೇ ಮುಕ್ತಿಗೆ ದಾರಿ.
- ದಿವ್ಯ ಜ್ಞಾನದ ಪರಂಪರೆ: ಕೃಷ್ಣನು ಗೀತಾಜ್ಞಾನವು ಮೊದಲು ಸೂರ್ಯನಿಗೆ (ವಿವಸ್ವಾನ್) ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಮನುಗೆ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಇಕ್ಷ್ವಾಕುವಿಗೆ ಬಂದ ಪುರಾತನ ಪರಂಪರೆ. ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಅದು ನಾಶವಾದ್ದರಿಂದ, ಅದೇ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸತ್ಯ ಹೊಸದಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಮರುಸ್ಮರಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ.
- ಅವತಾರರಹಸ್ಯ: ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಅವತಾರದ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ಧರ್ಮ ಕುಸಿದಾಗ, ಅಧರ್ಮ ಏರಿದಾಗ, ಸಜ್ಜನರ ರಕ್ಷಣೆಗೆ, ದುಷ್ಟರ ನಾಶಕ್ಕೆ, ಧರ್ಮಸ್ಥಾಪನೆಗಾಗಿ “ಯುಗೇ ಯುಗೇ ಅವತರಿಸುತ್ತೇನೆ.”
- ಕರ್ಮದ ಗೂಢ ರಹಸ್ಯ: ಕರ್ಮ ಏನು? ಅಕರ್ಮ ಏನು? ವಿಕರ್ಮ ಏನು? ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದೆ ನೋಡಿದರೆ ಗೊಂದಲ. ಜ್ಞಾನದಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ. ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಅಕರ್ಮವನ್ನು (ಅಹಂಕಾರರಹಿತತೆ) ಮತ್ತು ಅಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಕರ್ಮವನ್ನು (ಕರ್ತವ್ಯತ್ಯಾಗ ತಪ್ಪು) ನೋಡುವವನೇ ನಿಜ ಜ್ಞಾನಿ.
- ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕರ್ಮಬಂಧನ ನಾಶ: ನಿಷ್ಕಾಮವಾಗಿ, ಯಜ್ಞಭಾವದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮ ಬಂಧನವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಯಜ್ಞ - ಜ್ಞಾನಯಜ್ಞ. ಜ್ಞಾನವು: ಪಾಪವನ್ನು ಸುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ, ಸಂಶಯವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುತ್ತದೆ, ಆತ್ಮಶಾಂತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ
- ಗುರು–ಶಿಷ್ಯ ಪರಂಪರೆ: ಜ್ಞಾನವು ಪುಸ್ತಕದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ವಿನಯದಿಂದ ಹೋಗು, ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳು, ಸೇವೆ ಮಾಡು, ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಗುರು ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ.
- ಸಂಶಯವೇ ಪತನದ ಕಾರಣ: ಸಂಶಯ ಇರುವವನಿಗೆ: ಈ ಲೋಕದಲ್ಲೂ ಶಾಂತಿ ಇಲ್ಲ ಪರಲೋಕದಲ್ಲೂ ಗತಿ ಇಲ್ಲ; ಶ್ರದ್ಧೆ + ಜ್ಞಾನ = ಮುಕ್ತಿ, ಸಂಶಯ = ಬಂಧನ
- ಜ್ಞಾನಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಯುದ್ಧ: ಅಧ್ಯಾಯದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನು ಸ್ಪಷ್ಟ ಆಜ್ಞೆ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ: ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಕತ್ತಿಯಿಂದ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಬಂದ ಸಂಶಯವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ, ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ, ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲು. ಇದು ಒಳಗಿನ ಯುದ್ಧ.
“ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಶುದ್ಧಗೊಂಡ ಕರ್ಮವೇ ಸಂನ್ಯಾಸ; ಅಜ್ಞಾನ ತ್ಯಜಿಸುವುದೇ ನಿಜ ತ್ಯಾಗ.”
Comments
Post a Comment